Stewardess zonder vleugels: van cabine naar kantoor

Zodra ik die positieve zwangerschapstest in handen had, wist ik het meteen: ik zou voorlopig geen vliegtuig meer van binnen zien. Als stewardess mag je je eigen functie niet meer uitvoeren tijdens de zwangerschap. De kans op complicaties wordt simpelweg te groot door het zware lichamelijke werk. Het tillen van koffers, de luchtdrukverschillen, nachten overslaan en constante jetlags worden tijdelijk ingeruild voor rust en regelmaat. In mijn geval: een functie op het hoofdkantoor.

De luxe van een 'normaal' leven

Deze tijdelijke rol past gelukkig helemaal in mijn straatje en ik heb een ontzettend gezellig team om me heen. Het verbaast me eigenlijk hoe lekker ik ga op de structuur die dit kantoorleven met zich meebrengt. Ik maak ineens weekmenu’s, doe braaf de weekboodschappen en kan afspraken eindelijk eens ver vooruit plannen. Bepaalde huishoudelijke klusjes doe ik nu op vaste dagen en ik word ’s ochtends zelfs uit mezelf rond dezelfde tijd wakker. En het beste van alles? Ik ben elke dag bij Kate. Er gaat oprecht een (nieuwe) wereld voor me open!

Travel-FOMO: verse sushi in Japan vs. broodjes kroket op kantoor

Toch zou ik er niet aan moeten denken om het vliegende leven permanent in te ruilen voor een 9-tot-5 baan. Ik word soms nog steeds een beetje jaloers als ik op social media foto’s voorbij zie komen van collega’s die op de Copacabana liggen bij te kleuren, wijnproeverijen doen in Kaapstad, aan de verse sushi zitten in Japan of de Target in Amerika weer eens aan het leegtrekken zijn. Juist de gedachte dat ik dit op een dag ook weer ga doen, maakt het voor mij mogelijk om nu écht van de rust te genieten.

In plaats van een snelle crew-maaltijd in de galley (vaak ook nog eens pal naast het toilet, bah), eet ik nu mijn homemade salade — oké, nu eerlijk: mijn broodje kroket — in de bedrijfskantine. Ik zit daar tussen alle collega’s die op hun eigen manier hun steentje bijdragen aan ons mooie bedrijf en ik geniet oprecht van deze momentjes. Het is bijzonder om de luchtvaart ook eens vanaf deze kant te leren kennen. En laten we wel wezen: ik ben héél blij dat ik om 17:00 uur mijn laptop dichtklap, in plaats van dat ik om 4 uur ’s nachts ergens boven de Atlantische Oceaan een loodzware trolley door het gangpad moet trekken.

Quality-time met Kate

Maar het allerfijnste? Dat is het ritueel met Kate. Geen FaceTime-gesprekken meer vanuit een hotelkamer waarbij ik moet uitleggen dat mama over twee nachtjes weer thuis is. Nee, ik ben er gewoon. Ik zie haar blije gezichtje als ik haar ophaal van de opvang, we eten ’s avonds gezellig samen aan tafel en ik kan haar elke avond zelf welterusten wensen. Voor een stewardess-mama is dat een luxe die bijna onwerkelijk voelt.

Genieten van de tussenstop

Dus ja, ik kijk nog weleens met een schuin oog (en een tikkeltje jaloezie) naar die zonnige foto’s uit verre oorden, maar tegelijkertijd koester ik mijn tijdelijke leven op de grond. Deze maanden zijn een bijzondere tussenstop. Voor nu is er echt no place I’d rather be!