Confessions of a Mom #2: ik laat stiekem speelgoed verdwijnen

Lieve moedermaffia, vergeef me, want ik heb gezondigd.

Ik gooi stiekem speelgoed weg. Zonder pardon. Zonder overleg. En met enige regelmaat. Soms zelfs al vóórdat Kate het überhaupt in handen heeft gekregen. En ja… soms doe ik daarna ook nog alsof ik géén idee heb waar het gebleven is. “Huh? Geen idee waar dat is, wat gek zeg…” Een echte loedermoeder ben ik, and I know it :)!

Mijn grootste speelgoed-errors

Kijk, ik ben echt niet anti-speelgoed. Sterker nog: ik vind het heerlijk om naar Kate te kijken terwijl ze helemaal in haar fantasiewereldje opgaat en hele scenario's naspeelt. Maar er zijn categorieën speelgoed waar ik spontaan lichte paniek van krijg.

1. Speelgoed dat tandjes-veel herrie maakt

Laten we beginnen met mijn grootste vijand: lawaaispeelgoed. Waarom moeten speelgoedmakers denken dat ALLES lichtjes, sirenes, muziekjes, stemmetjes en piepgeluiden nodig heeft? En dan ook nog op volume 18.000?

Ik ben soms al compleet overprikkeld voordat het 10:00 's ochtends is en mijn zenuwstelsel hangt tegen 17:00 uur vaak al met duct tape aan elkaar.

Dan hoef ik niet óók nog een speelgoedhond te horen die 47 keer achter elkaar KEF KEF KEF doet.

Sterker nog: ik heb ooit serieus een keffend speelgoedhondje drie weken buiten in de regen en sneeuw laten staan. Gewoon… in de hoop dat hij het zou begeven.

2. Kleine plastic rommel waar de Temu-vibes vanaf spatten

Bij onze snackbar krijg je standaard een gratis speeltje bij een kindermenu.

Leuk bedacht, en alle kinderen vinden het fantastisch, hoe ruk het speeltje ook is. Gewoon het idee van een kadootje krijgen bij je eten, daar gaat het ze om.

Alleen bestaat dat speelgoed meestal uit één van de volgende categorieën:

• Stressballen die openscheuren zodra er een nageltje langsgaat

• Neppe Playmobil-popjes waarvan je na één middag overal losse armpjes en beentjes vindt

• Nep-tattoeages waarvan kinderhuidjes spontaan gaan gaan irriteren

• Plastic meuk waarvan je je serieus afvraagt welke giftige stoffen er allemaal in zitten
  

En wie mag daarna weer op handen en knieën op zoek naar minuscule plastic onderdelen zodat de robotstofzuiger niet vastloopt?

Juist.

Dus nee: Kate weet tot op de dag van vandaag niet eens dat er een speeltje bij haar kindermenu hoort.

Zo scherp ben ik met onderscheppen. Not in my house, thank you very much.

3. Speelgoed dat gegarandeerd een zenuwinzinking oplevert

Kinetisch zand. Waarom. Waarom zou iemand dat vrijwillig in huis halen? Ik heb het tot nu toe weten te weren alsof het een besmettelijke ziekte is.

Play-Doh? Daar ben ik helaas wel ooit ingetrapt.

In theorie heel leuk! Kate heeft er echt wel veel plezier aan beleefd.

In praktijk:

Opgedroogde stukjes in je vloerkleed. Alle kleuren door elkaar zodat het een soort poepkleur krijgt. Overal kom je het tegen, bij Kate zat het zelfs in het klittenband van haar schoenen. En denk maar niet dat je het daar nog uit krijgt! Na verloop van tijd is het ook hier op mysterieuze wijze verdwenen. Dit was wel de grootste uitdaging, moet ik zeggen!

4. De vier miljoenste knuffel

Ik zweer het: hoe kan zo’n klein mens zoveel knuffels verzamelen? Waar komen ze vandaan? Waar moeten we het allemaal kwijt? Die beesten en poppen planten zich volgens mij voort zodra wij slapen.

Kate heeft een aantal favoriete knuffels. Een paar waar ze mee slaapt en een paar waar ze graag mee speelt. Helemaal prima... De rest wordt hier in zakken verzameld en gaat eens in de zoveel tijd mee in de vliegkoffer richting Afrika, waar ze worden uitgedeeld aan kinderen in sloppenwijken. Dat geeft een goed gevoel!

Ze missen het speelgoed niet eens

Hier komt misschien wel de grootste onthulling: 9 van de 10 keer heeft Kate niet eens door dat er iets weg is.

En als ze het wel merkt, vraagt ze er één of maximaal twee keer naar. Daarna vergeet ze het. Uit het oog, uit het hart. Kinderen hebben helemaal niet zoveel speelgoed nodig als wij denken. Sterker nog: ik merk aan Kate dat ze veel rustiger speelt en een betere concentratie heeft wanneer ze keuze heeft uit 3 spelletjes in plaats van 30. Dan is ze helemaal overwhelmed en weet ze van gekkigheid niet waarmee ze moet spelen. Resultaat: 5 seconden spelen per speelgoed, gooi het op de grond en door naar het volgende.

De Prinsessenhakjes

Na 3,5 jaar ben ik voor het eerst op een punt gekomen waarop mijn schuldgevoel sterker is dan mijn drang om speelgoed te laten verdwijnen...

Die vreselijke prinsessenhakjes.

Wij hebben ze nota-bene zelf cadeau gedaan. Blauw. Elsa-style. Frozen-proof. Een fout van formaat. Wat een kaa uu tee dingen! Ik word helemaal leip van dat keiharde geklikklak door het huis, en ik denk mijn buurvrouw ook.

Ries heeft er inmiddels zelfs van die stoelpootdopjes onder geplakt om de herrie te beperken. Werkt natuurlijk voor geen meter. Het klinkt nog steeds alsof er dagelijks een mini-paard door ons huis galoppeert. Kate gaat ook ongeveer 15 keer per dag op haar plaat door die schijtdingen.

Maar jongens…

Ze is zó verliefd op die schoentjes. Het liefst zou ze erin slapen. En voor de eerste keer ooit strijk ik met mijn hand over mijn hart. Deze mogen blijven.

Voor nu.

Vertel: ben ik de enige?

Zeg me alsjeblieft dat ik niet de enige ben die soms speelgoed laat verdwijnen.

Welk speelgoed zou bij jou per direct “per ongeluk” verdwijnen?

Of ben jij wél zo’n pedagogisch verantwoorde moeder die zonder frustratie naar een zingende speelgoedtrein kan luisteren en nog claimt ervan te genieten ook? 😌

Volg Wereldmama’s op Instagram voor meer eerlijke moederschapsconfessions, herkenbare chaos en opvoedmomenten waarbij we allemaal maar wat doen.